รักแท้...
posted on 04 Feb 2009 20:01 by hackerlifeอยากให้อ่านให้จบนะครับ :)
--------------------------------------------------
"สิ่งที่ผมโหยหาที่สุดในชีวิตคือรักแท้..."
นั่นคือประโยคสุดท้ายที่ผมเห็นในบันทึกของผู้ชายคนหนึ่ง
มันอาจจะดูเหมือนว่าผมไม่มีมารยาทที่มาอ่านไดอารี่
โดยไม่ได้ขอเจ้าของเสียก่อน
โลกนี้ช่างดูมืดมนเสียนี่กระไร ในยามที่ผมรู้สึกเหงา รู้สึกท้อแท้
ยามที่มองไปรอบๆกาย จะมองเห็นหลายชีวิตที่อยู่อย่างมีคู่
ผมใ้ช้คำว่า "ชีวิต" เพราะรอบกายผมไม่ได้มีเพียงแค่สิ่งมีชีวิต
ที่เรียกว่าคนเท่านั้น แต่ยังมีสิ่งมีีชีวิตอย่างอื่น ที่มนุษย์เรียกว่า
"เดรัจฉาน" อีกนับสิบๆชนิด...
ชีวิตผมในตอนนี้มันดูเงียบ ... วังเวง
ผมมีคนที่ผมรัก แต่ผมก็ไม่รู้ว่าเขา "ยัง" รักผมอยู่หรือเปล่า
ผมรักเขามาก มากเกินกว่าที่จะบรรยายออกมาเป็นคำพูด
เขาเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ... ดูแปลกไหมละ ที่ผมบอกว่าเขาเป็น
"ผู้ชาย"...
ผม แมนเต็มร้อย!!!
แต่คนรักของผมก็เป็น "ผู้ชาย" มันผิดตรงไหน??
ผู้ชายที่ผมรัก ผมเรียกเค้าว่า "เอก" ผมรักเขาตั้งแต่ครั้งแรก
ที่เห็นหน้าค่าตา รักแรกพบก็คงไม่ผิดหรอก
ผมกับเขาอายุห่างกันมาก
ผมเป็นผู้ชายที่สำมะเลเทเมา แต่เมื่อ "เอก" เข้ามาในชีวิตของผม
ผมก็เริ่มเปลี่ยนไป ผมตั้งปณิธานในใจว่า "วันนี้จะเป็นวันแรกของวันที่เหลืออยู่"
ผมจะเป็นคนดีในสายตาของเอก ผมเลิกเหล้า เลิกบุหรี่ ก็เพื่อเอก
ยามที่เอกไม่สบาย ผมร้อนรน ทำอะไม่ถูก
ผมพยายามหาหยูกยา เท่าที่ผมจะคิดได้
พาไปหาหมอ พาไปรักษา ผมไม่เคยให้เอกต้องเสียเงิน
ผมออกให้ทุกอย่าง ผมดูแลเขาเป็นอย่างดี เท่าที่ผู้ชายคนหนึ่ง
จะทำให้แก่คนรักได้ ผมรักเขามาก รักมากจริงๆ...
เขาจะรู้หรือเปล่านะ ว่ายามที่เค้าเจ็บปวด ผมเจ็บปวดกว่าเขา "หลายพันเท่า"
ผมไม่ได้เวอร์หรอกครับ เป็นความรู้สึกของผมจริงๆ มันเป็นความรัก
ความรักที่ไม่อาจจะหาคำใดๆมาอธิบายได้ ไม่มีเลย...
ตอนที่เอกเข้ามาในชีวิตของผม เขาดูแลตัวเองไม่ได้เลย
ต้องมีคนคอยประคับประคอง ก็ได้ผมนี่แหล่ะที่อยู่เคียงข้าง
คอยประคับประคอง ทนุถนอม ยุงไม่ให้ไต่ ไรไม่ให้ตอม
เอกอยากเรียนหนังสือ ผมก็พยายามดิ้นรนส่งเสียเอก
อยากให้เอกมีอนาคตที่ดี
ผมภูมิใจมาก ยามที่ใครหลายๆคนชื่นชมเอก
ผมรู้สึกดีใจประดุจว่าเขาเหล่านั้นกำลังชื่นชมผม
เราอยู่ด้วยกันนานหลายปี นานพอที่เอกเริ่มจะเืบื่อผม
เอกกลับบ้านดึกมากๆ ยามที่ผมถามว่าไปไหนมา
เอกก็จะตอบกลับด้วยเสียงฉุนเฉียว...
เอกทำตัวห่างเหินผม ... อ้างว่าทำงานหนัก ไม่มีเวลา
มาอยู่ดูแลผม...
ผมไม่ต้องการให้เอกมาดูแลผมหรอก ผมดูแลตัวเองได้
ผมเฝ้าถามคำถามกับตัวเองทุกวันว่า ผมทำอะไรผิด
หรือเป็นเพราะว่าผมแก่แล้ว เอกถึงไม่เห็นผมอยู่ในสายตา
เอกจะรู้ไหมว่า ทุกๆวัน ผมเฝ้าคิดถึงเขา
ไม่ว่าเขาจะเลวหรือดี ผมก็ยังรักเขา
วันนี้ผมนั่งเพียงลำพัง โดดเดี่ยว
เรี่ยวแรงของผมเริ่มไม่มีแล้ว ลุกเหินเดินไปไหนก็ลำบาก
ผมนั่งอยู่ที่หน้าบ้าน มองไปที่ทางเข้า
ทำอย่างนี้เฉกเช่นทุกวัน
โดยหวังว่า ผมจะได้เห็นภาพของเอกเดินเข้ามาหาผม
น้ำตาผมเริ่มเอ่อล้นมาที่ขอบตา
ผมเสียน้ำตาให้เอกหลายครั้ง
มันเป็นน้ำตาแห่งความคิดถึง
ผมหยิบไดอารี่ของเอกขึ้นมา และพยายามเขียนบันทึก
ด้วยมือที่สั่นคลอน เขียนต่อจากประโยคสุดท้าย
ในบันทึกของเขา
ผมหวังแค่ว่า ขอเพียงสักครั้ง
ผมอยากให้เอกได้อ่านสิ่งที่ผมเขียน
เขียนให้เขาโดยเฉพาะ
....
เอก...ลูกรัก
ลูกจะรู้ไหมว่า พ่อคิดถึงเอกสักเพียงใด
ลูกเขียนว่าลูกจะตามหารักแท้
ลูกวิ่งตามหามันไม่เคยหยุด
ลูกมองไปข้างหน้า และไขว่คว้าหา "รักแท้"
ลูกรัก หากลูกจะหันหลังกลับมามองบ้าง
ลูกคงไม่ต้องเหนื่อยล้า ดิ้นรน
เพราะ "รักแท้" ของพ่อมีให้ลูกเสมอ
จากพ่อ
....
ผมหยิบไดอารี่ของเอกขึ้นมาอ่านอีกครั้ง
ปล. ลองอ่านอีกครั้ง แล้วเปลี่ยนคำว่า ผม เป็น "พ่อ"
และเปลี่ยน เอก เขา เป็น "ลูก" แทนนะครับ
ปล. สอง อยากลองเขียนแบบหักมุมดูอ่ะคับ
มือใหม่ครับผม
ผมรักพ่อคับ
edit @ 4 Feb 2009 20:03:32 by hackerlife
edit @ 4 Feb 2009 21:26:44 by hackerlife
edit @ 4 Feb 2009 21:33:41 by hackerlife

จะรออ่านต่อไปครับ

#1 By MD [คนพูดมาก@สิงคโปร์] on 2009-02-04 20:06